Takknemleg nok?

 

Takk for at eg får lov å vere med å gjere deg bevisst på takknemlegheit. Takk for heimen, takk for fred, takk for harmoni, takk for ro, takk for lykke som er der og venter på oss.

I bloggen min i dag skal eg snakke om takknemlegheit, om det å vere takksam og oppmerksom på å vere takksam. Takkar du i grunnen nok.  Takkar du kvar dag?  Finn du noke å takke for som kjennast stort for deg?  Er du bevisst på å ha takk heilt fram på tungespissen eller i pannebrasken?   Takkar du for meir enn for maten?   Takkar du for dei fantastiske augene som set her å les dette, tenk det:  det er dine auge og dei kan setje i hop desse orda slik at du får ei meining ut av det.

Eg er so takknemleg fordi eg har starta reisa i meg sjølv. Den reisa skal eg reise tett innpå resten av mitt liv.  Eg har måtte  snu og vende på alt inni  meg,  gått runder og banka,  heile vegen har eg hatt fokus på veien min.  Kor vil eg gå,  eg har falt ned og kjent meg utillpass,  kjent meg lei og mislykka.  Alt har  berre vert kaos.  I dag er eg uendeleg takknemleg for alle veier eg har måtte gått for å ha lært livets skule.  Ei meining  har alt hatt, fordi eg har måtte lært dette for å ta steg videre i mitt liv.  Eg er so takknemleg for alt eg har lært om min kropp og kor små marginer det er som gjer at eg har kunnet gått videre. Mitt hjerte har alltid veileda meg positivt og gitt meg masse å takke for.  Eg har lært  å sjå takknemleg over alt eg står og går i,  til ein kvar tid. Eg har leita etter løysingar på mine utfordringer og gitt ein stor takk når løysinga var/er der.   Om ikkje alt har vert/er slik eg vil ha det,  so har eg  takka for at her er det ei læring til meg.  Eg veit at den som best kjenner min kropp  sitt  ve og vel er meg sjølv.  Eg kan alltids få råd og hjelp, men kun eg veit kva min kropp trenger til ein kvar tid.  Og eg takkar for min sunne, sterke og friske kropp,  sjølv om eg er nede so gjer det noke med meg og eg kjenner glede og takknemlegheit  strøymer.  Eg takker for alt eg har i livet mitt heilt ned på cellenivå.  Takker for alt som reiser inni meg og som held meg oppreist.  Mine celler som arbeider for meg og hjertet mitt som slår.  Dei mest sjølvsagde ting som å stå opp, smile, kle på meg, pusse tennene mine osv. takk, takk. Takker for min fantastiske familie som lærer meg noko nytt kvar dag. Takk for at eg får lov å vere meg.

Kor viktig er det for deg å takke,  Synst du det er ein sjølvfølgje at du kan sprette opp av senga,  eller kave deg ut av den?  Dersom du er sjuk og kroppen held deg nede, takkar du da kroppen din fordi den gjev deg beskjed at den ikkje har det so bra?  Er du bevisst på at det å vere takksam er ein måte å leve på der du får dobbelt tilbake. Takkar du,  kan du vere viss på at du har gjort eit inntrykk på nokon.

Blir du litt irritert over at eg snakkar om takknemlegheit som om du ikkje gjer det?  Da bør du  virkeleg vere  obs. for da trakkar eg på noko som du ikkje har kontroll på.  Av og til trur du at du er flink til å takke og du trur du bruker tid på dette lille ordet takk. Sannheita er at du pirkar berre borti det,  du gjøymer deg bak ei løgn om at du praktiserer takknemlegheit.  Du er ikkje bevisst alt det fantastiske du har i livet ditt.  Du blir sint no og tenkjer eg takkar jo og eg er takknemleg. Om eg spør deg kor mange ganger for dag takkar du, har du eit klart svar da?  Må du starte telje og tenkje på kva har eg takka for i dag?  Da seier det meg at du er ikkje heilt bevisst, du må sjå på dagen din, tenkje og kome fram til at eg har jo takka, eg seier jo takk der og der.  Gjer du det nok?  Er det nok å takke der og der?

Takk for at du tok deg tid til å lese dette i dag.  Husk å ta deg tid å takke.

Eg er so takknemleg for at du er der, om du skulle lure på noko ta kontakt.

 

 

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail

Frykt er utfordrande, har du ei løysing?

Frykta,  vekse den med deg slik albueskjella gjer på steinen her.  Det går og ta dei vekk men det er litt jobb som ligger der. Kva verktøy du brukar gjer den store forskjellen.  Alt er mogleg.  Eg kan hjelpe deg om du står fast

Ja frykta er utfordrande.  Frykta held oss nede, den kan ete oss opp bit for bit. Den tærer og tærer.  Tilslutt ser vi ingen utvei. Alt er mørkt, ingen glede.  Ei glede som er det største er tatt vekk.  Identiteten for kven vi er,  er bunnlaus frykt.  Frykt for å leve, frykt for å ha det godt.  Frykt for i det heile og store  å tillate seg og leve.

Den einaste som kan endre på dette er du sjølv.  Ein må vere mottakeleg for å sjå at veien kan snu.   Ta ei anna vending. Om ein ikkje vender om, helde ein fast i det som tyngjer.  Livet blir surrande rundt, uuthaldeleg.  Det er som du held fast i to skikkeleg store tunge grå skyer. Moglegheiter kan vere der, men ein gir ikkje plass eller gir slepp til noko anna enn frykt.

Gje slepp, gje slepp, la gå, for når du gjev slepp. vil sola igjen skine ned på deg .

Vi damer har so lett for å setje livet vårt på vent.  Venter med å leve til vi har fått trena litt meir,  gått ned nokre kilo. Vi venter med å ta store viktige livsvalg.  Vi tenkjer at vi skal bytte jobb når dei økonomiske forpliktelsane blir mindre.  Få meir tid til kjærleiken når barna vert store,  reise og nyte alt når vi blir gamle.  Fantastiske draumar som kanskje forblir  uoppnåelege draumar.

Vi tek piffen av livsgleda ved å  måle og strekkje oss mot det som vi trur er det perfekte ideal eller vente på det perfekte augeblink. Det perfekte liggjer i det uperfekte,  og vi mennesker er her på jorda ei lita periode,  kanskje har vi berre nokre få sesonger i denne såpeoperaen som heiter  » LIVET »  Da er det so viktig at vi nyter tida vi har her.   Akkurat her.   Akkurat no.

Sola kjeme opp og skine so deilig,  solstrålane,  fuglekvitter,  fargane og den vårlege livsgleda kjem i full fart no når vi nærmar oss våren.  Eg ynskjer at du skal leve deg inn og finne sjølve livsenergien.  Det er lov å strutte når det går mot vår, på kvar vår måte.

Kjenn no etter om du har tatt eit steg utforbi deg sjølv.  Alt er godt, gje deg sjølv lov til og vere deg.  Fri, fri, gje slepp,  gje slepp. Du er dronninga i ditt liv,  du er ein blomster som skal ut i full blomst akkurat no.  Tillat  deg sjølv og kjenne  på gleda.

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail

Hurra hurra! Velkommen inn til Kvinneterapeuten!

Eg gleder meg over å kunne vise deg ei ny side av kva eg står for.

Kvinneterapi er noko som er eit nytt og spennande konsept der du som kvinne står i fokus.                    

Du skal få føle deg heime og du skal få lov å vere den du er. Og med mykje eller lite bagasje, det du har med deg; det du strever med er ditt og ingen andre kan forstå kva du står i. Og eg står parat til å hjelpe deg videre på den reisa du er på. Og ja, for livet vårt er ei reise, det er ei reise vi må gå inn i. Og skal vi finne svar må vi gå i oss sjølv og kjenne på korleis vi har det.

Medan vi tar stega i livet, forandrer vi oss, vi blir forma etter dei vi er vokst opp i lag med og dei vi omgås. Om vi vil eller ei kjenner vi plutseleg at no har vi fått nok. Og kva er meininga med dette livet? Å streve, streve  – og heile vegen er det nokon som forventer noko av oss. Kjenner du deg igjen? Eg kan vise deg ein ny, god veg der du kan finne igjen gleda di på nytt.

Tørr du å ta steget inn og la den lille jenta i deg ta plass igjen?

La eit nytt kapittel i livet ditt ta plass, la den vakre jenta som du genuint er fra fyrst av setje seg i førarsetet. La alle greinene i deg ta form, la dei skyte knoppar og komme ut for fullt.

Eg gleder meg til å kunne dele gode ord og oppmuntrande inspirasjon, som får smilet ditt fram.

Takknemleg for at du er her, og gleder meg til å la meg hjelpe deg til å sjå for ein vakker blomst du er.

Klem Beate.

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail